Starbucks นั้นเป็น กาแฟแบรนด์หนึ่งที่ ประสบความสำเร็จมาโดยตลอด และสามารถขยายสาขาปได้หลายประเทศทั่วโลก

แต่ความจริงแล้ว ใครเป็นนักดื่มกาแฟ จะรู้ว่า จริงๆแล้ว Starbucks ไม่ได้ใช้ เมล็ดกาแฟ ที่แปลกประหลาดมหัศจรรย์แต่อย่างใด

หรือว่าหายากมาจากไหน ก็แค่เมล็ดกาแฟ คั่ว เกรด A ที่สั่งซื้อได้ทั่วไปนี่แหละ

แต่ทำไมราคา ถึงได้แพงหูฉี่ขนาดนั้น แพงกว่าร้านกาแฟที่ขาย กาแฟแบบเดียวกันถึง 2-3 เท่าตัว

แต่ทำไมร้านกาแฟเหล่านั้น ถึง เจ๊งเอาเจ๊งเอา แต่ Starbucks กลับเพิ่มสาขามากขึ้นมากขึ้น

ผมมีข้อสังเกตุหนึ่งให้ดูดังนี้ครับ หากคุณได้เข้าไปดื่ม Starbucks บ่อยๆ

กาแฟหกในร้านถือกันเป็นเรื่องปกติ แต่คำถามคือเมื่อมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นในร้าน พนักงาน Starbucks ทำอย่างไร

พนักงานจะรีบชงกาแฟแก้วใหม่ให้กับคุณ และจะช่วยดูแลไม่ให้คุณตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วยเช่นกัน

คุณจะได้กาแฟแก้วใหม่โดยไม่เสียเงิน และถึงแม้ว่าคุณพยายามจะจ่ายเงินใหม่ พนักงานก็จะไม่ยอม

หรือแม้กระทั่งเรื่องง่ายๆ เช่นก ารสั่งผิด สั่งร้อนหรือเย็นแล้วพนักงานนำมาให้ผิด  พนักงานก็จะรีบทำกาแฟแก้วใหม่มาให้คุณทันที ด้วยความเต็มใจเช่นกัน

ต่างจากร้านอื่น ถ้าคุณทำกาแฟหก คุณแทบไม่มีโอกาสได้กาแฟแก้วใหม่เลย แต่นี่คุณสามารถได้กาแฟแก้วใหม่โดยไม่เสียเงิน

เพราะความจริงแล้ว Starbucks ไม่ได้ขายกาแฟ สิ่งที่ Starbucks ขายนั้นจริงๆก็คือ ประสบการณ์ดีๆที่คุณจะได้รับในการดื่มกาแฟ

Starbucks เชื่อว่า กาแฟ 1 แก้วที่คุณได้จากร้านต้อง สมบูรณ์ 100% และ สามารถนั่งดื่มในร้านได้นานขนาดไหนก็ได้

ไม่แปลกใจเลยใช่ไหมครับ ที่ทำไม คนถึงเลือกเดินเข้าร้าน Starbucks มากกว่าร้านกาแฟราคาที่ถูกกว่า

Starbucks ไม่ได้ขายแค่กาแฟ แต่ขาย ประสบการณ์ในการดื่มกาแฟ

แต่กว่า Starbucks จะสร้างชื่อได้ขนาดนี้ก็ใช้เวลาและความอดทนนานเหมือนกัน

อาจจะเห็นได้ว่าบางครั้ง สินค้าที่ขายอาจจะเหมือนๆกับที่อื่นทั่วๆไป แต่สิ่งที่ทำให้ยอดขายมากมายมหาศาลและทำให้ลูกค้าติดกันตรึมก็อาจเป็นเพราะคนเหล่านั้นได้รับประสบการณ์ดีๆกลับไปตะหาก

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

ถ้าชอบก็กดแบ่งปันกันต่อๆไปด้วยนะครับ ทำลิ้งง่ายๆให้กดแล้ว

หากคุณต้องการประสบความสำเร็จในธุรกิจเครือข่ายของคุณ ตั้งใจอ่านบทความนี้ให้ดีๆ

ไม่ว่าคุณจะทำธุรกิจเครือข่ายตัวไหนอยู่ก็ตาม อาจเป็นธุรกิจเครือข่ายที่ดีที่สุด อาจเป็นธุรกิจที่มีรายได้มากที่สุด แต่นั้นไม่สำคัญเลย หากคุณไม่สามารถทำให้ผู้มุ่งหวังอยากสมัครกับคุณ

มันอาจเป็นเรื่องง่ายที่จะทำให้ผู้มุ่งหวังสนใจข้อมูลในบริษัทคุณ แต่มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับการ ทำให้ผู้มุ่งหวังอยากที่จะทำธุรกิจกับคุณ

จำไว้ว่า ธุรกิจเครือข่ายที่คุณทำอยู่นั้นคุณไม่ได้ทำแค่คนเดียว คุณกำลังเกี่ยวข้องกับคนอื่นๆ ในการทำตลาด และการแย่งกันสร้างรายชื่อผู้มุ่งหวัง

ทุกวันนี้ผู้มุ่งหวังแค่ 1 คนกำลังโดนรุมด้วย ผู้สปอนเซอร์มากกว่า 3 คน และที่สำคัญ 3 คนนั้น ไม่ได้มาจากหลายบริษัท แต่ ทั้งหมดมาจากบริษัทเดียวกัน

คำถามคือ เมื่อผู้มุ่งหวังเจอโอกาสทางธุรกิจที่ซ้ำๆกันเหล่านั้น คุณจะทำอย่างไรเพื่อให้เขามาสมัครกับคุณไม่ใช่ไปสมัครกับคนอื่นๆ

คุณคงไม่อยากให้ผู้มุ่งหวังของคุณมองว่าคุณก็เหมือนกับคนอื่นๆที่มาสปอนเซอร์เขา

เพราะฉะนั้น นี่คือวิธีแก้ปัญหา

คุณต้องสร้างความแตกต่าง คุณต้องทำให้ตัวคุณแตกต่างจากคนเหล่านั้น

และวิธีการที่ดีที่สุดที่จะทำมันก็คือ การ แบรนด์ตัวเอง คุณต้อง แบรนด์ตัวเอง เพื่อให้ผู้มุ่งหวังทราบว่าคุณแตกต่างจากคนอื่นๆ เราไม่ใช่อัพไลน์ที่มีให้เห็นทั่วๆไป แต่เราเป็นอัพไลน์ที่มีวิสัยทัศน์ มีความรู้ และสามารถช่วยเหลือเขาให้ประสบความสำเร็จได้

และนี่คือขั้นตอน 6 ขั้นตอนสำหรับการ แบรนด์ตัวเอง

ขั้นตอนที่ 1 : คุณกำลังยืนหยัดเพื่ออะไร?

บริษัทเครือข่ายที่คุณกำลังทำอยู่นั้นแน่นอนว่ามีวิสัยทัสน์ — แต่นั้นไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญก็คือวิสัยทัศน์ของคุณ ทำไมคุณถึงมาทำธุรกิจนี้ คุณมาดูแลและช่วยเหลือให้ผู้อื่นประสบความสำเร็จทำไม? แรงบันดาลใจอะไรที่ทำให้คุณสามารถทำงานในธุรกิจของคุณ? หัวใจสำคัญของการแบรนด์ตัวคุณก็คือวิธีการที่คุณโต้ตอบกับผู้มุ่งหวังของคุณ เมื่อคุณทำได้มันก็ง่ายมากที่จะทำให้ผู้มุ่งหวังอยากสมัครกับคุณ

ขั้นตอนที่ 2 : บอกให้ชัดเจนถึงความแตกต่างระหว่างคุณกับคนอื่น

นี้เป็นอีกหนึ่งความแตกต่างระหว่างคุณและคนอื่นๆในการทำธุรกิจเครือข่าย — แต่ถึงอย่างไร คุณเคยมีประสบการณ์ที่ทำให้คุณแตกต่างกันคนเหล่านั้นหรือไม่ คุณมีสกิลพิเศษอะไรที่ทำให้แตกต่างจากคนอื่นๆ คุณเป็นนักพูดที่ดี คุณเป็นนักวางแผน คุณมีความรู้เยอะมาก ไม่ว่าคุณจะเก่งกาจในด้านอะไรดึงความสามารถนั้นออกมาให้ถึงที่สุด แล้วบอก ผู้มุ่งหวังของคุณไป

ขั้นตอนที่ 3 : บอกคนอื่นๆถึงจุดยืนของคุณและคุณแตกต่างกับพวกเขาอย่างไร

เมื่อคุณได้วางคอนเซ็ปในการแบรนด์ตัวคุณแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะทำให้ผู้คนรับรู้เกี่ยวกับมัน หนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดก็คือ การมี Blog ที่พูดถึงตัวของคุณเอง Blog เกี่ยวกับโอกาสในธุรกิจเครือข่ายของคุณ และบอกคนอื่นๆถึงจุดยืนของคุณและคุณแตกต่างกับพวกเขาอย่างไร ที่สำคัญคุณต้องทำ Blog ที่เป็นเอกลักษณ์ของคุณเอง

ขั้นตอนที่ 4 : ทำทุกอย่างใน Social Network

ไม่มีสถานที่ใดที่ดีไปกว่า Social Network เพื่อแบรนด์ตัวเอง, คุณจะสามารถเชื่อมต่อพูดคุยกับคนอื่นๆและคุณสามารแสดงความแตกต่างของคุณไปได้อย่างรวดเร็ว Social network ที่คนไทยเล่นกันมากก็คือ Facebook, Twitter และ Google + เพียงแค่นั้นคุณก็จะได้ติดต่อกับผู้คนอื่นๆอีกมากมาย

ขั้นตอนที่ 5 : แบ่งปันในสิ่งที่คุณชอบ และสิ่งที่คุณรู้สึกดี

ขั้นตอนที่ห้านี้มันง่ายมากสำหรับคุณในการแบรนด์ตัวของคุณผ่าน Blog และ Social Network ของคุณ ไม่ว่าคุณอ่านอะไรชอบอะไรคุณต้องบอกให้คนอื่นๆรู้เช่นกัน หากคุณต้องการประสบความสำเร็จในธุรกิจออนไลน์คุณต้องเริ่มแบ่งปัน สิ่งที่คุณชอบแก่คนอื่นๆ จำไว้ว่า การที่คุณได้อ่านบทความดีๆจากคนอื่นๆ กับการทำให้คนอื่นได้อ่านบทความดีๆจากคุณนั้นแตกต่างกัน

ขั้นตอนที่ 6 : แบ่งปันความคิดเห็นของคุณใน Blog ของคนอื่นๆ

ผู้คนที่เข้ามาอ่าน Blog มากกว่า 90% ไม่ได้อ่านแค่เนื้อหาของ Blog ที่คนๆนั้นเขียน แต่พวกเขาอ่านความคิดเห็นคนอื่นๆที่เข้ามาอ่านก่อนหน้าเขาด้วยเช่นกัน และยิ่งคุณเขียนความคิดเห็นดีมากแค่ไหน ก็ยิ่งแสดงความเป็นเอกลักษณ์ของตัวคุณออกมา และมันจะทำให้คนเหล่านั้นสนใจอยากรู้ว่าคุณคือใคร คุณเก่งแค่ไหน เพราะฉะนั้นเมื่อไหร่ที่มีคนมาแบ่งปันบทความ สิ่งที่คุณต้องทำคือแสดงความคิดเห็นลงไปในบทความนั้น และกดแบ่งปันคนอื่นต่อ เพื่อให้คนอื่นนั้นสามารถเข้ามาอ่านคอมเม้นของคุณด้วย (ยิ่งคุณคอมเม้นเร็วแค่ไหน ยิ่งมีคนอ่านของคอมเม้นของคุณมากเท่านั้น)

และนั่นคือ 6 ขั้นตอนง่ายๆสำหรับการเริ่มต้นแบรนด์ตัวเองในการทำออนไลน์

ps.แบ่งปันสิ่งนี้กับทีมงานของคุณด้วย ลองคิดดูว่าถ้าทีมงานคุณทุกคนสามารถทำสิ่งเหล่านี้ได้ องค์กรคุณจะโตแค่ไหน

“เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว เขามีเพียงแค่ความเชื่อ แต่สุดท้ายเขาคือ นักธุรกิจพันล้าน”

ผมเชื่อว่ามีอีกหลายคนต้องการแรงบันดาลใจ ต้องการกำลังใจ และต้องการตัวอย่างของผู้ที่ประสบความสำเร็จ แบ่งปันสิ่งนี้ด่วน แล้วเขียนความคิดเห็นของคุณเพื่อแบ่งปันคนอื่นด้วยเช่นกัน

“จุดเริ่มต้นของชัยชนะไม่จำเป็นจะต้องเริ่มจากเงินลงทุนมหาศาล ในทางกลับกันการหาลู่ทางที่คนอื่นมองข้ามแล้วรุกคืบด้วยความเงียบ เงินลงทุนจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญ” นี่คือแนวคิดเล็กๆ ของกลยุทธ์เล็กๆ สำหรับธุรกิจเล็กๆ ที่ประสบความสำเร็จมานักต่อนัก กลยุทธ์ที่ว่านี้หลายๆคนรู้จักกันในนาม “กลยุทธ์การตลาดแบบกองโจร หรือ Guerrilla Marketing”

ทุกวันนี้ไม่มีใครไม่รู้จัก “เถ้าแก่น้อย” แต่มีคนไม่มาก ที่รู้ว่าจริงๆแล้วคุณ ต๊อบ สร้างขึ้นมาอย่างไร

วิธีการหนึ่งที่สามารถใช้สังเกตได้ง่ายๆ ว่าสินค้าอะไรยี่ห้อใดกำลัง “รุ่ง” คือการมองไปในตลาดว่า สินค้านั้นกำลังมีผู้เล่นรายใหม่ๆ  พยายามกระโดดเข้ามาแย่งมาร์เก็ตแชร์กันอย่างอุตลุด และมีการตั้งชื่อสินค้าเลียนแบบเจ้าตลาดหรือไม่ เหมือนสมัยหนึ่งที่ชาเขียว “โออิชิ” กำลังฮอต ก็มีแบรนด์อื่นๆ กระโดดเข้ามาเล่นตามนับสิบราย เป็นต้น แถมยังตั้งชื่อไปในโทนเดียวกันเป๊ะ

การมาของแบรนด์อย่าง “เถ้าแก่เนี้ย”, “ตี๋น้อย” และแบรนด์อื่นๆ อีกมากมาย ในช่วงเวลา 1-2 ปีที่ผ่านมา จึงเป็นดัชนีชี้วัดได้เป็นอย่างดีว่า อุณหภูมิการแข่งขันของตลาดสแน็กสาหร่ายในปี 2552 ที่มี “เถ้าแก่น้อย” เป็น “ตั้วเฮีย” ผู้นำในตลาดนั้น กำลัง “เร่าร้อน” และ “น่าเร้าใจ” เพียงใด

เพราะไม่ว่าใครที่เห็น Success Story ของเถ้าแก่น้อย ต่างก็น้ำลายสอจนต้องขอเดินตามเข้ามาเล่นกันเป็นแถว

อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์” (ต๊อบ) ผู้ปลุกปั้นสาหร่าย “เถ้าแก่น่อย” จนมียอดขายเกือบพันล้าน

เปลี่ยน Passion เป็นโอกาส

แม้ในอดีต “อิทธิพัทธ์ กุลพงษ์วณิชย์” หรือ “ต๊อบ” ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท เถ้าแก่น้อย ฟู๊ดแอนด์มาร์เก็ตติ้ง จำกัด จะเคยเป็นหนุ่มน้อยหน้าตี๋ที่เกเร ย้อมผมทอง และติดเกมงอมแงม แต่เขาก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า ถ้าตั้งใจจะทำอะไรแล้ว เขาต้องทำให้ได้

จากเด็กน้อยที่อยากเป็นนักธุรกิจเหมือนคุณพ่อ เพราะรู้สึกว่า “เท่” เวลาที่พ่อเดินไปไหนมาไหนแล้วมีลูกน้องคอยยกมือไหว้สวัสดี แต่เมื่อเติบใหญ่ฝันนั้นก็ค่อยๆ เลือนลางไปพร้อมๆ กับความเกเรของตัวเอง

จนวันหนึ่งเมื่อพี่ชายมาชวนให้ต๊อบทดลองเล่นเกมออนไลน์ ชีวิตเขาก็เปลี่ยนไป

ด้วยความชอบและความมุ่งมั่น ไม่นานต๊อบก็กลายเป็นที่หนึ่งในเซิร์ฟเวอร์ที่มีผู้เล่น 4-5 แสนคน จนมีคนมาขอเสนอซื้อไอเท็มจากเขาพร้อมโอนเงินก้อนแรกมาให้ ประกายไฟที่เริ่มริบหรี่จึงถูกจุดขึ้นอีกครั้ง

“พอมาเล่นเกมแล้วหาเงินได้ก็เริ่มรู้สึกว่า เฮ้ย มันไม่ยากอย่างที่คิด ไม่จำเป็นต้องเรียนเก่งก็หาเงินได้ นั่นคือจุดเริ่มต้น”

สร้างธุรกิจจากคำถามง่ายๆ

เมื่อมีขึ้นก็ย่อมมีลง เกมออนไลน์ที่เคยเฟื่องฟูก็ไม่พ้นวัฏจักรของ Product Life Cycle ที่เมื่อถึงเวลาเสื่อมถอย รายได้ของต๊อบก็หดหาย ประกอบกับวิกฤตเศรษฐกิจ 2540 ได้ส่งผลกระทบกับธุรกิจด้านอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวเขาอย่างจัง

“มีอยู่วันหนึ่งผมไม่มีเงิน ก็เดินไปขอคุณแม่ คุณแม่เดินเข้าไปหยิบเงินในห้องนานมาก ประมาณ 10 กว่านาที ผมเลยเดินตามเข้าไป เห็นคุณแม่กำเงินไว้ทั้งน้ำตา จึงเกิดแรงบันดาลใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง”

สิ่งที่เคยวาดฝันไว้ในวัยเยาว์ว่าอยากเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยจึงเริ่มผุดเข้ามาในสมองเขาอีกครั้ง

วันหนึ่งเขาไปเดินงานแฟร์และพบกับแฟรนไชส์เครื่องคั่วเกาลัดจากประเทศญี่ปุ่น ด้วยความที่ชอบกินเกาลัดเป็นทุนเดิม จึงเกิดคำถามง่ายๆ ขึ้นมาในใจว่า “ทำไมคนอยากกินเกาลัดต้องไปซื้อที่เยาวราช” และคำถามนั้นก็กลายเป็นที่มาของธุรกิจแฟรนไชส์เกาลัดแบรนด์ “เถ้าแก่น้อย” ที่เติบโตมาจากเงินทุนของตัวเขาเองได้ในเวลาไม่นานนัก

แม้ต้องล้มลุกคลุกคลานในระยะแรก แต่เขาก็ปลุกปั้นเกาลัด “เถ้าแก่น้อย” จนสามารถขยายสาขาได้กว่า 30 สาขา ในระยะเวลาเพียงปีเศษเท่านั้น

แล้วจุดเปลี่ยนที่สำคัญก็มาถึงอีกครั้ง เมื่อวันหนึ่งเขาไปเดินตรวจร้านของตัวเองตามห้างสรรพสินค้า ด้วยความหิวเขาจึงแวะเวียนไปที่ร้านไอศกรีมแดรี่ควีนเจ้าประจำ และสังเกตเห็นสิ่งง่ายๆ ที่ใครๆ ก็เห็นว่า นอกจากไอศกรีมแล้วภายในร้านยังมีไส้กรอกวางขายอยู่ด้วย

คำถามง่ายๆ ที่เกิดขึ้นว่า “ทำไมร้านเราไม่มีไส้กรอกขายบ้าง” จึงกลายเป็นไอเดียให้ต๊อบขยาย Product Line จากเกาลัด ไปสู่ลำไยอบแห้ง ลูกพลับแห้ง และขยายไปสู่ “สาหร่ายทอด” ซึ่งเป็นสินค้าที่ทำให้ฝันของเขากลายเป็นจริงในเวลาต่อมา

บุกตลาดด้วยกลยุทธ์ “ป่าล้อมเมือง”

หลังจากค้นพบเทรนด์ในตลาดว่าขนมขบเคี้ยวสาหร่ายกำลังมาแรง เพราะบางสาขาสามารถขายสาหร่ายได้มากกว่าสินค้าหลักอย่างเกาลัด ต๊อบจึงเริ่มหันมาทำตลาดสาหร่ายอย่างจริงจัง โดยแปลงหลังบ้านให้เป็นโรงงานผลิตสาหร่ายทอด และทดลองเจาะตลาดยี่ปั๊วเป็นอันดับแรก

แม้ไม่ประสบความสำเร็จในเบื้องต้น แต่แทนที่จะย่อท้อเขากลับคิดการใหญ่ขึ้นด้วยการใช้กลยุทธ์ “ป่าล้อมเมือง” ซึ่งเป็นกลยุทธ์การกระจายสินค้าให้ครอบคลุมกลุ่มผู้บริโภค ที่เขาได้ยินแว่วๆ มาจากในทีวี

“ผมคิดว่าป่าน่าจะเป็นร้านสะดวกซื้อ ร้านสะดวกซื้อต้องมีสินค้าของเรา”

Seven Eleven จึงกลายเป็นเป้าหมายต่อไปของต๊อบ เพราะเป็นร้านสะดวกซื้อที่มีสาขามากที่สุดในประเทศไทย ถึงแม้ต้องผ่านอุปสรรคนานัปการ แต่สุดท้ายเมื่อเขาสามารถเจาะเข้า Seven Eleven ได้สำเร็จ แบรนด์เถ้าแก่น้อยก็เริ่มแจ้งเกิด

หลังจากปลูกป่าบนร้านสะดวกซื้ออย่าง Seven Eleven ได้สมใจแล้ว เขาก็ดำเนินกลยุทธ์ป่าล้อมเมืองต่อไป ด้วยการรุกเจาะเข้าไปในโมเดิร์นเทรดและซูเปอร์มาร์เก็ตต่างๆ อย่างต่อเนื่อง อาทิ Jiffy, Family Mart, Watsons, The Malls, Tops, Big C, Tesco Lotus, Carrefour

ทั้งยังเจาะไปตลาดต่างประเทศด้วยกลยุทธ์เชิงรุก คือไม่รอไปออกงานแฟร์กับกรมส่งเสริมการส่งออกเพื่อให้ตัวเองเป็น “ผู้ถูกเลือก” แต่บุกไปถึงตัว Distributor ในต่างแดนโดยตรง เพื่อให้ตัวเองเป็น “ผู้เลือก”

วิธีการของเขาแสนจะง่ายและธรรมดา เพียงเดินไปตามห้างในประเทศที่ต้องการเจาะตลาด แล้วพลิกดูซองขนมว่าใครเป็นผู้จัดจำหน่ายในประเทศเหล่านั้นบ้าง จากนั้นก็เตรียมตัวนำสินค้าของเถ้าแก่น้อยไปเสนอเพื่อเปิดการเจรจาพร้อมด้วยข้อเสนอในการสนับสนุนการทำตลาด

ด้วยวิธีการนี้ทำให้สินค้าของเถ้าแก่น้อยมีวางจำหน่ายแล้วใน 16 ประเทศ ด้วยสัดส่วนการส่งออกที่สูงถึง 60% เมื่อต้นปี 2550 แม้จะปรับลดลงเหลือ 40% ในปัจจุบันแต่มูลค่าตลาดต่างประเทศกลับมิได้ลดลง หากเป็นเพราะเขาเลือกที่จะกลับมารักษาฐานที่มั่นของตลาดในประเทศพร้อมรุกตลาดตีกันคู่แข่งอย่างจริงจังในปีที่ผ่านมา

สาหร่าย = เถ้าแก่น้อย

“ผมไม่ใช่แบรนด์แรกที่เข้ามาในตลาด แต่ผมเป็นแบรนด์แรกที่เข้าไปอยู่ในใจผู้บริโภคได้”

คือคำกล่าวของต๊อบที่สะท้อนการทำตลาดของเถ้าแก่น้อยอย่างจริงจังในปี 2551 เนื่องจากตลาดต่างประเทศเริ่มมั่นคงในระดับหนึ่งแล้ว ด้วยยอดส่งออกกว่าเดือนละ 30 ล้านบาทเมื่อกลางปี 2550 ประกอบกับขณะนั้นค่าเงินบาทเริ่มแข็งตัว ทำให้ทิศทางการส่งออกเริ่มทำตลาดได้ยากขึ้น อีกทั้งตลาดในประเทศยังมีผู้เล่นหน้าใหม่ๆ ทยอยเปิดตัวเข้ามาแข่งขันทำตลาดอย่างต่อเนื่องมากกว่า 10 แบรนด์

“ตลาดสาหร่ายปี 2551 เติบโตสูงมากและผู้เล่นรายอื่นๆ พยายามสร้างแบรนด์ขึ้นมา เราจึงต้องพยายามสร้างแบรนด์เพื่อรักษาความเป็นที่หนึ่ง”

กลยุทธ์การทำตลาดของเถ้าแก่น้อยในปีที่ผ่านมาจึงมีท่วงทำนองที่ “ดุดัน” ด้วยการเพิ่มงบการตลาดขึ้นอีกเท่าตัว จาก 25 ล้านบาท เป็น 50 ล้านบาท เพื่อทำโฆษณาทีวีสื่อสารกับผู้บริโภคในวงกว้าง จากเดิมที่มุ่งเจาะแต่ช่องทาง Below the line ด้วยการโรดโชว์และทำโปรโมชั่น ณ จุดขาย

โฆษณาชิ้นแรกของ “เถ้าแก่น้อย” ที่เปิดตัวไปเมื่อต้นปี 2551 ด้วย Brand Concept ว่า “ถ้าเป็นสาหร่ายต้องเถ้าแก่น้อย” เพื่อตอกย้ำให้แบรนด์เถ้าแก่น้อยให้ติดปากผู้คนจนกลายเป็น Generic Name เหมือนบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เรียกแทนด้วย “มาม่า” และผงซักฟอกที่คนนิยมเรียกกันว่า “แฟ้บ”

“ผมสร้างแบรนด์โดยใช้โฆษณาโทรทัศน์ที่ชูคอนเซ็ปต์ว่า “Seaweed is สาหร่ายเถ้าแก่น้อย” เพราะหลายคนไม่รู้ว่า Seaweed แปลว่า สาหร่าย การนำครูคริส (คริสโตเฟอร์ ไรท์) ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของครูสอนภาษาอังกฤษมาสอนคำนี้ แล้วพ่วงด้วยคำว่าเถ้าแก่น้อยลงไปด้วย ช่วยตอกย้ำว่าเถ้าแก่น้อยคือขนมสาหร่าย และขนมสาหร่ายคือเถ้าแก่น้อย”

ออก Sub-brand กินรวบตลาดสาหร่าย

หลังจากปล่อยโฆษณาออกมาตอนต้นปี เถ้าแก่น้อยก็รุกต่อไปด้วยกลยุทธ์การออก Sub-brand เพื่อเจาะตลาดคนรักสุขภาพโดยเฉพาะ

ซับแบรนด์ Curve ที่เปิดตัวออกมาเมื่อกลางปี 2551 จึงถูกวาง Positioning เพื่อเจาะเซ็กเมนต์วัยรุ่นผู้หญิงอายุ 18-28 ปี ที่ห่วงสุขภาพและกลัวอ้วน เพื่อให้แยกตลาดชัดเจนจากแบรนด์เถ้าแก่น้อยที่วาง Positioning ไว้ที่กลุ่มเด็กและวัยรุ่นทั่วไป

“เดี๋ยวนี้สินค้าเป็น Niche Market มากขึ้น จึงต้องมีการซอยย่อย Segment เพื่อเจาะให้ตรงกลุ่มเป้าหมาย สมัยนี้ไม่มีสินค้าที่ออกมาแล้วขายได้ครอบจักรวาลอีกต่อไปแล้ว Product จึงต้องเป็น Smart Product เพื่อแสดงความเป็นตัวตนของผู้บริโภคให้ได้ เหมือนมอเตอร์ไซค์ฟีโน่ที่ได้รับความนิยมเพราะบ่งบอกความเป็นตัวตนของผู้บริโภคได้”

ปี 2552 เถ้าแก่น้อยยังเตรียมออกซับแบรนด์ “ยากิโนริ” เพื่อเจาะตลาดสาหร่ายที่นำมาใช้ประกอบอาหาร จากการสำรวจพฤติกรรมผู้บริโภคที่พบว่า เทรนด์เกาหลีและญี่ปุ่นกำลังมาแรง ทำให้ร้านอาหารสไตล์เกาหลีและญี่ปุ่นเติบโตขึ้นนับสิบเท่าในเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา

“ตอนนี้พฤติกรรมของผู้บริโภคเปลี่ยนไปแล้ว จากเมื่อก่อนคนนิยมอาหารฝรั่ง แต่เดี๋ยวนี้ร้านอาหารสไตล์ญี่ปุ่นและเกาหลีมาแรง มีทั้งฟูจิ MK บาร์บีคิวพลาซ่า ยาโยอิ ฮาจิบัง ฯลฯ จากเมื่อก่อนมีประมาณ 2-3 ร้อยร้าน เดี๋ยวนี้มี 2-3 พันร้าน ปีนี้เราจึงเตรียมออกแบรนด์ “ยากิโนริ” เพื่อเจาะกลุ่มร้านอาหาร ด้วยการทำตัวเป็น Supplier สาหร่ายที่เราเป็นผู้นำเข้ามากที่สุดในขณะนี้”

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

ที่มาบทความ marketing opps

ปล. ผมเชื่อว่ามีอีกหลายคนต้องการแรงบันดาลใจ ต้องการกำลังใจ และต้องการตัวอย่างของผู้ที่ประสบความสำเร็จ แบ่งปันสิ่งนี้ด่วน แล้วเขียนความคิดเห็นของคุณเพื่อแบ่งปันคนอื่นด้วยเช่นกัน

เนื้อหาดีๆอย่างนี้แบ่งปันให้ผู้อื่นด้วยนะครับ

โอวาทที่ Steve Jobs ผู้สร้าง Macintosh แสดงในวันรับปริญญาของมหาวิทยาลัย Stanford เมื่อวันที่ 12 มิถุนายนที่ผ่านมา ไม่เพียงสร้างความประทับใจให้แก่บัณฑิตจบใหม่ในวันนั้น แต่ยังรวมไปถึงโลกคอมพิวเตอร์ที่ Silicon Valley และยังคงได้รับการชื่นชมและกล่าวขวัญไปทั่วโลกจนถึงวันนี้

สุนทรพจน์วันนั้น Steve Jobs เพียงแต่เล่าถึงบทเรียนในชีวิตของเขา 3 บท แต่เป็น 3 บทที่ทำให้เขาซึ่งแม้แต่แม่ที่แท้จริงก็ไม่ต้องการ กลายเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดคนหนึ่งของโลก

บทเรียนบทแรกของ Steve Jobs ซึ่งเขาเรียกมันว่า “การลากเส้นต่อจุด” เริ่มต้นด้วยการเล่าว่า ตัวเขาเองไม่เคยเรียนจบมหาวิทยาลัย เพราะได้ลาออกหลังจากเรียนในมหาวิทยาลัย Reed College ไปได้เพียง 6 เดือน ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยนั้น Steve Jobs กล่าวว่า มันเริ่มขึ้นตั้งแต่เขายังไม่เกิด

แม่ที่แท้จริงของเขา ซึ่งเป็นนักศึกษาสาวที่ยังไม่ได้แต่งงาน ไม่ต้องการเลี้ยงดูเขา และตัดสินใจยกเขาให้เป็นบุตรบุญธรรมของคนอื่นตั้งแต่เขายังไม่ลืมตาดูโลก แต่เธอมีเงื่อนไขว่า พ่อแม่บุญธรรมของลูกของเธอจะต้องเรียนจบมหาวิทยาลัย Steve Jobs เกือบจะได้เป็นลูกบุญธรรมของนักกฎหมายที่จบมหาวิทยาลัยและมีฐานะ ถ้าเพียงแต่พวกเขาจะไม่เปลี่ยนใจในนาทีสุดท้ายว่า พวกเขาไม่ต้องการเด็กผู้ชาย

กว่า Steve Jobs จะได้พ่อแม่บุญธรรม ซึ่งต่อมาเป็นผู้เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ ก็อีกหลายเดือนหลังจากเขาเกิด เนื่องจากแม่ที่แท้จริงของเขาเกิดจับได้ว่า ว่าที่พ่อแม่บุญธรรมของ Steve Jobs ได้ปิดบังระดับการศึกษาที่แท้จริงซึ่งไม่ได้จบมหาวิทยาลัย และพ่อบุญธรรมของ Steve Jobs ไม่ได้เรียนมัธยมด้วยซ้ำ แต่ต่อมาเธอก็ได้ยอมเซ็นยก Steve Jobs ให้แก่พ่อแม่บุญธรรม เมื่อพวกเขารับปากว่าจะส่งเสียให้ Steve Jobs ได้เรียนมหาวิทยาลัย

17 ปีต่อมา Steve Jobs ได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยสมตามความต้องการของแม่ที่แท้จริง ผู้ไม่เคยเลี้ยงดูเขาแต่กลับต้องการกำหนดชะตาชีวิตของลูกที่ตนไม่เคยเลี้ยงดู เพียง 6 เดือนในมหาวิทยาลัย Steve Jobs ใช้เงินเก็บที่พ่อแม่บุญธรรมซึ่งเป็นเพียงชนชั้นแรงงานได้สะสมมาตลอดชีวิต หมดไปกับค่าเล่าเรียนที่แสนแพง Steve Jobs ตัดสินใจลาออก เพราะเขามองไม่เห็นคุณค่าของการเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งไม่สามารถช่วยให้เขาคิดได้ว่า เขาต้องการจะทำอะไรในชีวิต

แม้ว่าตอนนี้เมื่อมองกลับไปเขาจะรู้สึกว่า การตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตของเขา เพราะการลาออกทำให้เขาไม่ต้องฝืนเข้าเรียนในวิชาปกติที่บังคับเรียนซึ่งเขาไม่เคยชอบหรือสนใจ แต่สามารถเข้าเรียนในวิชาที่เขาเห็นว่าน่าสนใจได้

แต่เขาก็ยอมรับว่า นั่นเป็นชีวิตที่ยากลำบาก เมื่อเขาไม่ได้เป็นนักศึกษาจึงไม่มีห้องพักในหอพัก และต้องนอนกับพื้นในห้องของเพื่อน ต้องเก็บขวดโค้กที่ทิ้งแล้วไปแลกเงินมัดจำขวดเพียงขวดละ 5 เซ็นต์ เพื่อนำเงินนั้นไปซื้ออาหาร และต้องเดินไกล 7 ไมล์ทุกคืนวันอาทิตย์ เพื่อไปกินอาหารดีๆ สัปดาห์ละหนึ่งมื้อที่วัด Hare Krishna

อย่างไรก็ตาม เขาชอบที่หลังจากลาออก เขาสามารถที่จะไปเข้าเรียนวิชาใดก็ได้ที่สนใจ และวิชาทั้งหลายที่เขาได้เรียนในช่วงนั้น ซึ่งเขาใช้เวลาทั้งหมด 18 เดือน โดยเลือกเรียนตามแต่ความสนใจและสัญชาตญาณของเขาจะพาไป ได้กลายมาเป็นความรู้ที่หาค่ามิได้ให้แก่ชีวิตของเขาในเวลาต่อมา และหนึ่งในนั้นคือ วิชา ศิลปะการประดิษฐ์และออกแบบตัวอักษร (calligraphy)

Steve Jobs ยอมรับว่า ในตอนนั้นเขาเองก็ยังมองไม่ออกเช่นกันว่า จะนำความรู้ที่ได้จากวิชานี้ไปใช้ประโยชน์อะไรได้ในอนาคตของเขา แต่ 10 ปีหลังจากนั้น เมื่อเขากับเพื่อนช่วยกันออกแบบเครื่องคอมพิวเตอร์ Macintosh เครื่องแรก วิชานี้ได้กลับมาเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างไม่เคยนึกฝันมาก่อน และทำให้ Mac กลายเป็นคอมพิวเตอร์เครื่องแรก ที่มีการออกแบบตัวอักษรและการจัดช่องไฟที่สวยงาม

ถ้าหากเขาไม่ลาออกจากมหาวิทยาลัย เขาก็คงจะไม่เคยเข้าไปนั่งเรียนวิชานี้ และ Mac ก็คงไม่อาจจะมีตัวอักษรแบบต่างๆ ที่หลากหลาย หรือ font ที่มีการเรียงพิมพ์ที่ได้สัดส่วนสวยงาม รวมทั้งเครื่องพีซี ซึ่งใช้ Windows ที่ลอกแบบไปจาก Mac อีกต่อหนึ่งก็เช่นกัน คงจะไม่มีตัวอักษรสวยๆ ใช้อย่างที่มีอยู่ในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม Steve Jobs บอกว่า ในเวลาที่เขาตัดสินใจลาออกนั้น เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะสามารถ “ลากเส้นต่อจุด” หรือหยั่งรู้อนาคตได้ว่า วิชาออกแบบและประดิษฐ์ตัวอักษร (คอลิกราฟฟี่) จะกลายเป็นความรู้ที่มีประโยชน์ในการออกแบบ Mac เขาเพียงสามารถจะลากเส้นต่อจุดระหว่างวิชาลิปิศิลป์กับการคิดค้นเครื่อง Mac ได้อย่างชัดเจน ก็ต่อเมื่อมองย้อนกลับไปข้างหลังเท่านั้น

ในเมื่อไม่มีใครที่จะลากเส้นต่อจุดไปในอนาคตได้ ดังนั้นคำแนะนำของ Steve Jobs ก็คือ คุณจะต้อง “ไว้ใจและเชื่อมั่น” ว่า จุดทั้งหลายที่คุณได้ผ่านมาในชีวิตคุณ มันจะหาทางลากเส้นต่อเข้าด้วยกันเองในอนาคต ซึ่งจะเป็นอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นสติปัญญา โชคชะตา ชีวิต หรือกฎแห่งกรรม ขอเพียงแต่คุณต้องมีศรัทธาในสิ่งนั้นอย่างแน่วแน่

บทเรียนชีวิตบทที่สองที่ Steve Jobs เล่าต่อไปคือ ความรักและการสูญเสีย Steve Jobs อายุเพียง 20 ปี เมื่อเขาเริ่มก่อตั้ง Apple กับเพื่อนที่โรงรถของพ่อ เพียง 10 ปีให้หลัง Apple เติบโตจากคนเพียง 2 คนกลายเป็นบริษัทใหญ่โตที่มีมูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์และพนักงานมากกว่า 4,000 คน

แต่หลังจากที่เขาเพิ่งเปิดตัว Macintosh ซึ่งเป็นประดิษฐกรรมสร้างสรรค์ที่ดีที่สุดของเขา ได้เพียงปีเดียว Steve Jobs ก็ถูกไล่ออกจากบริษัทที่เขาเป็นผู้ก่อตั้งเองกับมือ เมื่ออายุเพียงแค่ 30 ปี หลังจากเขาทะเลาะถึงขั้นแตกหักกับนักบริหารมืออาชีพ ที่เขาเองเป็นผู้ว่าจ้างให้มาบริหาร Apple และกรรมการบริษัทกลับเข้าข้างผู้บริหารคนนั้น

ข่าวการถูกไล่ออกของเขาเป็นข่าวที่ใหญ่มาก และเช่นเดียวกัน มันเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา Steve Jobs กล่าวว่า เขาได้สูญเสียสิ่งที่เขาได้ทำมาตลอดชีวิตไปในพริบตา และเขารู้สึกเหมือนตัวเองพังทลาย เขาไม่รู้จะทำอะไรอยู่หลายเดือน และถึงกับคิดจะหนีออกจากวงการคอมพิวเตอร์ไปชั่วชีวิต

แต่ความรู้สึกอย่างหนึ่งกลับค่อยๆ สว่างขึ้นข้างในตัวเขา และเขาก็พบว่า เขายังคงรักในสิ่งที่เขาทำมาแล้ว ความล้มเหลวที่ Apple มิอาจเปลี่ยนแปลงความรักที่เขามีต่อสิ่งที่ได้ทำมาแล้วแม้เพียงน้อยนิด เขาจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด ซึ่งต่อมาเขาพบว่า การถูกอัปเปหิจาก Apple กลับกลายเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในชีวิตของเขา เพราะความหนักอึ้งของการประสบความสำเร็จได้ถูกแทนที่ด้วยความเบาสบายของการเป็นมือใหม่อีกครั้ง และช่วยปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ จนสามารถเข้าสู่ช่วงเวลาที่สร้างสรรค์ที่สุดในชีวิตของเขา

ช่วง 5 ปีหลังจากนั้น Steve Jobs ได้เริ่มตั้งบริษัทใหม่ชื่อ NeXT และ Pixar และพบรักกับ Laurence ซึ่งต่อมาเป็นภรรยาของเขา Pixar ได้สร้างภาพยนตร์การ์ตูนจากคอมพิวเตอร์เป็นเรื่องแรกของโลกนั่นคือ Toy Story และขณะนี้เป็นสตูดิโอผลิตการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก

ส่วน Apple กลับมาซื้อ NeXT ซึ่งทำให้ Steve Jobs ได้กลับคืนสู่ Apple อีกครั้ง และเทคโนโลยีที่เขาได้คิดค้นขึ้นที่ NeXT ได้กลายมาเป็นหัวใจของยุคฟื้นฟูของ Apple

Steve Jobs กล่าวว่า ความล้มเหลวเป็นยาขมแต่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับคนไข้ เมื่อชีวิตเล่นตลกกับคุณ จงอย่าสูญเสียความเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณรัก Jobs เชื่อว่า สิ่งเดียวที่ทำให้เขาลุกขึ้นได้ในครั้งนั้น คือเขารักในสิ่งที่เขาทำ ดังนั้นคุณจะต้องหาสิ่งที่คุณรักให้เจอ เพราะวิธีเดียวที่จะทำให้คุณเกิดความพึงพอใจอย่างแท้จริง คือการได้ทำในสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันยอดเยี่ยม และวิธีเดียวที่คุณจะทำให้คุณสามารถทำสิ่งที่ยอดเยี่ยมได้ก็คือ คุณจะต้องรักในสิ่งที่คุณทำ และถ้าหากคุณยังหามันไม่พบ อย่าหยุดหาจนกว่าจะพบ และคุณจะรู้ได้เองเมื่อคุณได้ค้นพบสิ่งที่คุณรักแล้ว

ส่วนบทเรียนชีวิตบทสุดท้ายในโอวาทของเขาคือ ความตาย เมื่ออายุ 17 ปี Steve Jobs ประทับใจในข้อความหนึ่งที่เขาได้อ่านมา ซึ่งเสนอแนวคิดให้คนมีชีวิตอยู่โดยคิดว่าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต และตลอด 33 ปีที่ผ่านมา Steve Jobs จะถามตัวเองในกระจกทุกเช้าว่า ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายในชีวิตของเขา เขาจะยังคงต้องการทำสิ่งที่เขากำลังจะทำในวันนี้หรือไม่ ถ้าหากคำตอบเป็น “ไม่” ติดๆ กันหลายวัน เขาก็รู้ว่า ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเปลี่ยนแปลง

Steve Jobs กล่าวว่า วิธีคิดว่าคนเราอาจจะตายวันตายพรุ่ง เป็นเครื่องมือที่สำคัญที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จักมา ซึ่งได้ช่วยให้เขาสามารถตัดสินใจครั้งใหญ่ๆ ในชีวิตได้ เพราะเมื่อความตายมาอยู่ตรงหน้า แทบทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความคาดหวังของคนอื่น ชื่อเสียงเกียรติยศ ความกลัวที่จะต้องอับอายขายหน้าหรือล้มเหลว จะหมดความหมายไปสิ้น เหลือไว้ก็แต่เพียงสิ่งที่มีคุณค่าความหมายและความสำคัญที่แท้จริงเท่านั้น

วิธีคิดเช่นนี้ยังเป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะช่วยให้คุณไม่ตกลงไปในกับดักความคิดที่ว่า คุณมีอะไรที่จะต้องสูญเสีย เพราะความจริงแล้ว เราทุกคนล้วนมีแต่ตัวเปล่าๆ ด้วยกันทั้งนั้น

เมื่อปีที่แล้ว เขาได้รับการตรวจวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งที่ตับอ่อนชนิดที่รักษาไม่ได้ และจะตายภายในเวลาไม่เกิน 3-6 เดือน แพทย์ถึงกับบอกให้เขากลับไปสั่งเสียครอบครัวซึ่งเท่ากับเตรียมตัวตาย

แต่แล้วในเย็นวันเดียวกัน เมื่อแพทย์ได้ใช้กล้องสอดเข้าไปตัดชิ้นเนื้อที่ตับอ่อนของเขาออกมาตรวจอย่างละเอียด ก็กลับพบว่า มะเร็งตับอ่อนที่เขาเป็นนั้นแม้จะเป็นชนิดที่พบได้ยากก็จริง แต่มีวิธีรักษาให้หายขาดได้ด้วยการผ่าตัด และเขาก็ได้รับการผ่าตัดและหายดีแล้ว

นั่นเป็นการเข้าใกล้ความตายมากที่สุดเท่าที่ Steve Jobs เคยเผชิญมา และทำให้ขณะนี้เขายิ่งสามารถพูดได้เต็มปาก เสียยิ่งกว่าเมื่อตอนที่เขาเพียงแต่ใช้ความตายมาเตือนตัวเองเป็นมรณานุสติว่า ไม่มีใครที่อยากตาย แม้แต่คนที่อยากขึ้นสวรรค์ก็ยังไม่อยากตายก่อนเพื่อจะไปสวรรค์ แต่ก็ไม่มีใครหลีกหนีความตายพ้น และเขาคิดว่า มันก็ควรจะเป็นเช่นนั้น Steve Jobs เห็นว่า ความตายคือประดิษฐกรรมที่ดีที่สุดของ “ชีวิต” ความตายคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิต ความตายกวาดล้างสิ่งเก่าๆ ให้หมดไปเพื่อเปิดทางให้แก่สิ่งใหม่ๆ

ดังนั้น Steve Jobs บอกว่า เวลาของคุณจึงมีจำกัด และอย่ายอมเสียเวลามีชีวิตอยู่ในชีวิตของคนอื่น จงอย่ามีชีวิตอยู่ด้วยผลจากความคิดของคนอื่น และอย่ายอมให้เสียงของคนอื่นๆ มากลบเสียงที่อยู่ภายในตัวของคุณ และที่สำคัญที่สุดคือ คุณจะต้องมีความกล้าที่จะก้าวไปตามที่หัวใจคุณปรารถนาและสัญชาตญาณของคุณจะพาไป เพราะหัวใจและสัญชาตญาณของคุณรู้ดีว่า คุณต้องการจะเป็นอะไร

Steve Jobs ปิดท้ายสุนทรพจน์ของเขา ด้วยการหยิบยกวลีที่อยู่ใต้ภาพบนปกหลังของวารสารฉบับสุดท้ายของวารสารเล่มหนึ่งที่เลิกผลิตไปตั้งแต่เมื่อ 30 ปีก่อน ซึ่งเขาเปรียบวารสารดังกล่าวเป็น Google บนแผ่นกระดาษ และเป็นประดุจคัมภีร์ของคนรุ่นเขา วารสารดังกล่าวมีชื่อว่า The Whole Earth Catalog จัดทำโดย Stewart Brand

ส่วนวลีนั้นคือ “จงหิวโหย จงโง่เขลาอยู่เสมอ” ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาหวังจะเป็นเช่นนั้นเสมอมา

เนื้อหาดีๆอย่างนี้แบ่งปันให้ผู้อื่นด้วยนะครับ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

เพื่อนผมคนหนึ่งคิดยังไงก็คิดไม่ตก เกษียณอายุราชการแล้วยังต้องทำงานงกๆ

“สู้เพื่อลูก”ผ่อนบ้านหลังที่ 3 กลัวแบ่งสมบัติไม่ลงตัว เดี๋ยวจะนอนตายตาไม่หลับ

ผมบอกถ้าไม่อยากวุ่นวาย..ง่ายนิดเดียว

แค่ขายบ้านให้หมด แล้วใช้เงินให้มีความสุขกับชีวิตหลังเกษียณ เหลือเท่าไหร่ก็เท่านั้น..

ตอนพ่อแม่ผมเสีย ไม่ได้มีเงินทองมากมาย ผมเลือกพระหนึ่งองค์เป็นสมบัติจากพ่อ หยิบแหวนวงเดียวจากกองมรดกของแม่ สมบัติสุดท้ายไม่กี่ชิ้นของพ่อกับแม่ที่เทกองบนโต๊ะ..ผมกับพี่น้องแบ่งกันยังไงก็ลงตัว

สำหรับผมในวันนี้สอนลูกตั้งแต่พวกเขายังเล็ก

ว่าการศึกษาเท่าที่เขาต้องการคือสมบัติที่ผมจะให้

น้องกิฟท์ลูกสาวคนโตรู้ดีและเขาเข้าใจว่าผมไม่มีนโยบายเก็บเงินให้ลูก

วันหนึ่งเขาบอกผมว่า. ป่าป๊า ไม่ต้องห่วงกิฟท์ ธุรกิจและเงินที่ป่าป๊าทำมาไม่ต่้องเผื่อกิฟท์ หนูรับผิดชอบตัวเองได้

ผมให้เงินเขาก้อนหนึ่ง ไปตั้งต้นร้านอาหารชื่ออิซีลี่ บริหารไม่นานก็เจ๊ง

เขาใช้โอกาสอีกครั้งกับเงินทุนที่เหลืออยู่ตั้งใจทำร้านอาหารใหม่ชื่อแซ่บอีลี่ คราวนี้เขาไม่ประมาทและตั้งใจกว่าเดิมอีกหลายเท่า จนวันนี้ร้านแซ่บอีลี่ก็อยู่ได้

ลูกทุกคนของผมรู้ดีว่าสมบัติทุกอย่างที่ผมให้ ถ้าไม่ตั้งใจทำย่อมมีวันหมด

ผมให้โอกาสการศึกษาเต็มที่..ที่เหลือเขาต้องเลือกทางเดินชีวิตด้วยตัวของเขาเอง ไม่ใช่ผมไม่รักลูก แต่ใช่ว่ามีเงินเยอะๆแล้วจะดีสำหรับเขา

ผมอยากให้ลูกได้รู้จักกับความยากลำบาก ไม่อยากให้เคยชินกับความสบาย ไปต่างประเทศด้วยกันทุกครั้ง ลูกๆทุกคนต้องนั่งเครื่องบินชั้นอิโคโนมี บางครั้งน้องเก็ตลูกชายยังเป็นเด็ก เขาเคยแผลงฤทธิ์ไม่พอใจทำไมไม่ได้นั่งบิสซิเนสคลาสด้วยกัน

วันนี้เขาอาจจะยังไม่เข้าใจ แต่โตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ทำงานหาเงินเองได้เมื่อไหร่ วันนั้นเขาจะเข้าใจได้ด้วยตัวเอง

ประสบการณ์สอนให้ผมรู้ว่าเงินเป็นได้ทั้งความทุกข์และความสุข ในวันที่ต้องดิ้นรน เงิน คือ สิ่งจำเป็น

เป็นขนมปังชิ้นแรกที่ประทังชีวิต

ขนมปังชิ้นที่สอง คือ ความอร่อย มีชีวิตที่สุขสบาย หายเหนื่อย มากกว่านั้น…กินเท่าไหร่ก็เป็นส่วนเกิน

ขนมปังชิ้นที่สาม คือ ยาพิษ

อะไรที่มากเกินไปมักจะไม่มีประโยชน์ กลายเป็นให้โทษมากกว่าคุณ..

เงินก็เช่นกัน…

ถ้าคุณรู้ล่วงหน้าว่าจะมีบุญหล่นทับร่ำรวยเป็นพันๆล้าน

คุณอาจไม่รู้จักคุณค่าของความพยายาม

ชีวิตนี้อาจไม่เคยรู้สึกว่าจะต้องออกแรงดิ้นรนอะไรอีกต่อไป

เงินถ้าไม่รู้จักใช้ ไม่รู้จักหา ไม่รู้จักคุณค่า…มีเท่าไหร่ก็ไม่พอ

ถ้าหน้าที่ของพ่อแม่คือการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูก

เราควรรักลูกแบบไหน ?

ลองถามตัวเองดูว่าเรากำลังยื่นขนมปังชิ้นที่สามที่เต็มไปด้วยยาพิษให้ลูกหรือเปล่า

สวัสดีครับเพื่อนๆ เมื่อวานก่อนนอนผมได้รับ forword mail มาเรื่องหนึ่ง เป็นแง่คิดดีๆ ที่เกิดจาก กบ ผมจึงนำมาแบ่งปันให้เพื่อนๆอ่านกัน เพื่อเป็นแนวทางให้กับ นัก ธุรกิจเครือข่าย หรือ ขายตรง

กาลครั้งหนึ่งนานนนนนน…………………………………มาแล้ว

มีฝูงกบอาศัยอยู่กันเป็นแบบหมู่บ้าน และวันนั้นเป็นวันที่ชาวกบจะมีการแข่งขันกันปีนเสา

ใครสามารถขึ้นไปสู่ยอดเสาได้จะเป็นผู้ชนะและได้รับรางวัล ต่างคนก็ส่งตัวที่มีความสามารถและแข็งแรงเข้าแข่งขัน เมื่อเริ่มการแข่งขันกบแต่ละตัวก็เริ่มทำการปีนเสากันอย่างเข้มข้น

โดยมีชาวกบที่ไม่ได้แข่งขันคอยส่งเสียงเชียร์บ้างด่าบ้าง กบตัวไหนปีนไม่ไหวก็ร่วงลงทีละตัวๆ บ้างก็ทนเสียงดูถูกหรือเสียงจากชาวกบที่บอกว่าอย่าปีนขึ้นไปเลย ไม่มีวันไปถึงยอดเสาได้หรอก อันตรายน่ะ ยอมแพ้ซะเหอะ ทำไม่ได้หรอก มันยากเกินไป ตกมาจะเจ็บตัวนะ

แต่ในขณะเดียวกันนั้น

กลับมีกบตัวเล็กๆอยู่ตัวหนึ่งค่อยๆปีนขึ้นไปๆ ไม่สนใจในสิ่งรอบข้าง

…..จนกระทั่งสุดท้ายกับตัวนั้นก็สามารถสามารถขึ้นไปพิชิตยอดเสาได้สำเร็จ

ชาวกบต่างพากันตกตะลึง ที่มีกบที่สามารถปีนยอดนี้ขึ้นไปจนสุดได้ทั้งๆที่ไม่มีใครทำได้มาก่อน

ก็มีกบตัวนึงถามกบตัวที่ชนะว่ามีอะไรดีถึงสามารถทำได้ ปรากฏว่ากบตัวนั้น ไม่ตอบ ใครถามอะไรก็นิ่งก็นิ่งไม่ตอบ

จนกระทั่งมีกบตัวที่ดูจะอาวุโสสุดมาบอกกับชาวกบว่า กบตัวนี้เป็น กบ หูหนวก พูดอะไรไปใครก็ไม่ได้ยิน

ธุรกิจเครือข่าย ขายตรง เองก็เช่นกัน เมื่อคุณก้าวเข้ามาสู่ธุรกิจเครือข่ายคุณจะได้พบกับคำปฏิเสธมากมาย คำดูถูก นั่นคือสิ่งที่ทุกคนต้องเคยเจอ แม้แต่ผมเองก็เคยเจอคำพูดเหล่านี้มาก่อน

แต่ เราคงไปไม่ถึงไหนถ้าเรามัวแต่คิดมากกับคำเหล่านั้น

ถ้าใครอ่านได้จบก็คงพอเข้าใจในตัวเรื่องอยู่แล้วว่ามันได้สอนอะไร

บางทีเราต้องทำอะไรเพื่อให้ไปถึงเป้าหมายนั้น หนทางอาจจะลำบาก หนทางอาจจะโดนบั่นทอนจากคนรอบข้างขนาดไหน

ให้เราทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน ไม่รู้เรื่องบ้าง เพื่อที่เราจะได้ไปให้ถึงจุดหมายหรือความฝันของเรา และนั่นเป็น ขั้นตอนสู่ความสำเร็จ ของเราเอง

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

ปล.ถ้าชอบอย่าลืมแบ่งปันให้เพื่อนๆใน facebook ใน twitter ด้วยนะครับ ผมทำลิ้งให้แบ่งปันง่ายๆแล้ว หรือใครชอบรูปกบแบบนี้ก็บอกได้นะครับ 55

.

1. Avon Products, Inc.

2010 Revenue: $10.9 billion
Country: USA

Avon is the founder of modern direct selling and the acknowledged world leader in cosmetics, fragrances and toiletries. Avon’s well-known product lines include Avon Color, Anew, Skin So Soft™, Advance Techniques Hair Care, Avon Naturals and mark™.

• 2009 Rank: 1
• 2009 Revenue: $10.3 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Single-level and multi-level mlm
• Products: Beauty, fashion jewelry and apparel
• Markets: 100+
• Distributors: 6.5 million
• Employees: 42,000
• Headquarters: New York, N.Y.
• Executive: Andrea Jung
• Year Founded: 1886
• Stock Symbol: AVP—NYSE

2. Amway

2010 Revenue: $9.2 billion
Country: USA

Amway, under parent company Alticor, offers Artistry cosmetics and skin-care products, Nutrilite nutritional products and loyalty-inducing household products.

• 2009 Rank: 2
• 2009 Revenue: $8.4 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Multi-level mlm
• Products: Nutrition, beauty, personal-care and home-care products
• Markets: 80+
• Distributors: 3 million
• Employees: 14,000+
• Headquarters: Ada, Mich.
• Executives: Steve Van Andel and Doug DeVos
• Year Founded: 1959

3. Natura Cosmeticos SA

2010 Revenue: $3 billion
Country: Brazil

Natura is a cosmetics giant with more than 900 products. The company operates in Argentina, Chile, Peru, Mexico, France, Venezuela and Colombia. Corporate social responsibility is one of its core emphases.

• 2009 Rank: 5
• 2009 Revenue: $2.4 billion
• Marketing Style: Person-to-person and retail
• Compensation Plan: Bi-level
• Products: Personal-care products and fragrances
• Markets: 7
• Distributors: 1 million
• Employees: 5,000+
• Headquarters: São Paulo, Brazil
• Executive: Alessandro G. Carlucci
• Year Founded: 1969
• Stock Symbol: NATU3.SA—São Paulo

4. Vorwerk & Co. KG

2010 Revenue: $2.9 billion
Country: Germany

Vorwerk is a family-owned company that has been focusing on the direct selling channel since 1930. Products include household appliances and high-quality cosmetics. Vorwerk is a global group that includes JAFRA Cosmetics, which reported sales volume of more than $600 million in 2010.

• 2009 Rank: 3
• 2009 Revenue: $3.5 billion
• Marketing Style: Person-to-person and party plan
• Compensation Plan: Multi-level mlm (JAFRA Cosmetics)
• Products: Cosmetics and home appliances
• Markets: 61
• Distributors: 600,000
• Employees: 23,000
• Headquarters: Wuppertal, Germany
• Executives: Walter Muyres and Reiner Strecker
• Year Founded: 1883

5. Herbalife Ltd.

2010 Revenue: $2.7 billion
Country: USA

Herbalife sells nutritional supplements and weight-management and personal-care products. Its products have been developed by scientists, physicians and nutrition experts, including Nobel laureate in medicine Louis Ignarro, Ph.D.

• 2009 Rank: 6
• 2009 Revenue: $2.3 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Multi-level mlm
• Products: Nutritional supplements; health/fitness, wellness, skin- and hair-care; and weight-management products
• Markets: 75
• Distributors: 2.1 million
• Employees: 4,300
• Headquarters: Los Angeles, Calif.
• Executive: Michael O. Johnson
• Year Founded: 1980
• Stock Symbol: HLF—NYSE

6. Mary Kay Inc.

2010 Revenue: $2.5 billion
Country: USA

Mary Kay was founded by Mary Kay Ash with the goal of helping women achieve personal growth and financial success. The company’s skin-care and color cosmetics products are sold in more than 35 countries around the world.

• 2009 Rank: 4
• 2009 Revenue: $2.5 billion
• Marketing Style: Person-to-person and party plan
• Compensation Plan: Single-level and multi-level mlm
• Products: Skin-care products and color cosmetics
• Markets: 35+
• Distributors: 2 million
• Employees: 5,000
• Headquarters: Addison, Texas
• Executive: David Holl
• Year Founded: 1963

7. Tupperware Brands Corp.

2010 Revenue: $2.3 billion
Country: USA

Tupperware is a global direct seller of innovative, premium products through an independent salesforce. Product brands and categories include design-centric preparation, storage and serving solutions for the kitchen and home and beauty- and personal-care products.

• 2009 Rank: 8
• 2009 Revenue: $2.1 billion
• Marketing Style: Person-to-person and party plan
• Compensation Plan: Single-level and multi-level mlm
• Products: Storage and serving products; beauty- and personal-care products
• Markets: Nearly 100
• Distributors: 2.6 million
• Employees: 13,500
• Headquarters: Orlando, Fla.
• Executive: Rick Goings
• Year Founded: 1946
• Stock Symbol: TUP—NYSE

8. Oriflame Cosmetics S.A.

2010 Revenue: $2.2 billion
Country: Sweden

Oriflame is one of the fastest-growing beauty companies in the world. The company operates in 62 countries and is the market leader in more than half. Although it has no U.S. presence, Oriflame has a presence in Mexico, Central America, South America, Europe, Asia and Africa.

• 2009 Rank: 9
• 2009 Revenue: $1.8 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Multi-level mlm
• Products: Beauty products
• Markets: 62
• Distributors: 3.5 million
• Employees: 8,000
• Headquarters: Luxembourg, Luxembourg
• Executive: Magnus Brännström
• Year Founded: 1967
• Stock Symbol: ODI-SDB.ST—Stockholm

9. Forever Living Products

2010 Revenue: $1.7 billion
Country: USA

Forever Living is the world’s largest grower, manufacturer and distributor of aloe vera, and this inspires them to make environmental responsibility a priority. The company offers a complete line of aloe vera drinks, skin-care products and cosmetics, as well as a full line of nutritional supplements and products from beehives.

• 2009 Rank: 10
• 2009 Revenue: $1.7 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Multi-level mlm
• Products: Aloe vera drinks, skin-care products and cosmetics, nutritional supplements
• Markets: 142
• Distributors: Not available
• Employees: 9.3 million
• Headquarters: Scottsdale, Ariz.
• Executive: Rex Maughan
• Year Founded: 1978

10. Nu Skin Enterprises, Inc.

2010 Revenue: $1.5 billion
Country: USA

Nu Skin Enterprises Inc. is a global direct selling company operating in 48 international markets throughout the Americas, Europe and the Asia-Pacific region. Going far beyond cosmetics, toiletries and fragrances, Nu Skin sells more than 200 products through three distinct brands: Nu Skin, Pharmanex and Big Planet.

• 2009 Rank: 11
• 2009 Revenue: $1.3 billion
• Marketing Style: Person-to-person
• Compensation Plan: Multi-level mlm
• Products: Personal care and nutritional products
• Markets: 51
• Distributors: 800,000
• Employees: 1,200
• Headquarters: Provo, Utah
• Executive: Truman Hunt
• Year Founded: 1984
• Stock Symbol: NUS—NYSE

ผมเชื่อว่า 100 ทั้ง 100 คนที่เข้ามาอ่านเวปบล๊อกนี้ต้องมี เป้าหมาย ในชีวิตทุกคน แต่เหตุผลที่บางคน ประสบความสำเร็จ หรือบางคนยังล้มเหลวอยู่อาจเป็นเพราะ เวลา

“Goals are dreams with deadlines.”
“ เป้าหมาย ” คือความฝันที่มีกำหนดเวลาแน่นอน

คำตอบส่วนใหญ่ที่เรามักได้ยินเวลาถามว่า “ เป้าหมาย ของคุณคืออะไร” คือ อยากมีความสุข อยากร่ำรวย ต้องการมีชื่อเสียง แต่สิ่งเหล่านี้แท้จริงแล้วไม่ใช่เป้าหมาย

แต่เป็น “ความปรารถนา” ความปรารถนาเป็นความฝันที่ขาดแรงกระตุ้นเพราะเราหวังว่ามันจะเกิดขึ้นเองกับเราโดยเราไม่ต้องลงทุนลงแรงอะไร ซึ่งแตกต่างอย่างมากจากความหมายของเป้าหมาย

มีหลากหลายนิยามของคำว่า “ ความสำเร็จ ” ที่ผ่านสายตาของเรา หนึ่งในนั้นที่ดูจะสมเหตุสมผลที่สุดอันหนึ่งก็คือ “ ความสำเร็จ เป็นการบรรลุเป้าหมายที่มีค่าที่เราตั้งไว้”

คงไม่มีใครปฏิเสธว่า ความสำเร็จ ไม่ใช่เรื่องของความบังเอิญ แต่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจากการวางแผนและออกแบบ

“ เป้าหมาย ” คือ ภาพที่ชัดเจนที่เราทำให้บรรลุเป็นจริงได้ ที่สำคัญคือเราเป็นคนลงมือทำให้มันเกิดขึ้นเอง ซึ่งแน่นอนต้องอาศัยพันธสัญญาที่เหนียวแน่น ความเอาจริงเอาจังการทำงานอย่างหนัก และ เวลา

เวลา คือสิ่งที่กำหนดจุดหมายปลายทางของเรา

ไม่มีนั่งวิ่งคนใดวิ่งไปเรื่อยๆโดยไม่รู้จุดหมายของตัวเอง นักวิ่งรู้ว่าจะต้องใช้แรงแค่ไหนเพื่อให้ วิ่งให้ปถึงจุดหมายของเขา ไม่ว่าจะวิ่ง 100 เมตร 500 เมตร 1 กิโล หรือ หลายกิโล หากเป็นการวิ่งระยะสั้นก็จะทุ่มแรงกายแรงใจทั้งหมดลงไปในชั่วระยะเวลาหนึ่ง แต่หากเป็นสิ่งระยะยาวต้องมีการคำนวนวิ่งเร็ววิ่งช้าเพื่อให้ได้ผลลัพท์ที่ดีที่สุดเช่นกัน

ความสำเร็จ ของคนเราก็เช่นกัน คุณคงไม่อยากจะให้ ความสำเร็จ ของคุณเลื่อนลอยออกไปเรื่อยๆโดยไม่กำหนดแนวทางไว้ คุณต้องกำหนดจุดหมายของคุณไว้ด้วยเวลา และใช้พลังงานทั้งหมดของคุณ ทำตามเป้าหมายในกำหนดเวลานั้น

การก่อสร้างตึก ทำไมต้องมีกำหนดเวลาเสร็จ เพราะถ้าไม่กำหนด เราก็จะทำแบบไม่ตั้งใจปล่อยไปตามเวลา สุดท้ายงานจะเสร็จเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

การทำงานใดๆก็ตามต้องมีกำหนดเวลาที่ชัดเจน ไม่ใช่การแค่ลงมือทำไปวันๆ

การอยู่และใช้ชีวิตโดยไม่มีการกำหนดเวลาเปรียบเหมือนกับการเดินทางที่ไร้จุดหมาย เมื่อคุณไม่รู้ว่าจะไปสู่จุดหมายปลายทางที่ไหน เวลาไหนก็ดูเหมือนว่าคุณจะเลือกไปถนนเส้นไหนก็ได้สะเปะสะปะ ไม่มีการกำหนดเวลา สุดท้ายก็จะลงเอยด้วยการไม่ไปถึงไหนเลย

เป้าหมายคือสิ่งที่คุณต้องการไปให้ถึง แต่คุณจะไปไม่ถึงไหน ถ้าคุณไม่กำหนดเวลาทำมัน

” เป้าหมาย ” ยิ่งสั้นยิ่งดี

หลายๆคนมักจะกำหนดเป้าหมายเป็นรายเดือน รายสัปดาห์ แต่สิ่งที่สำคัญคือ เมื่อคุณกำหนดเป้าหมายระยะยาวแล้ว คุณต้องกำหนดเป้าหมายระยะสั้น เพื่อให้คุณไปถึงเป้าหมายระยะยาวเช่นกัน

จำไว้ว่า ” เป้าหมาย ” ระยะยาว ประกอบไปด้วย เป้าหมาย ระยะสั้นจำนวนมาก เรียงร้อยกัน

และเมื่อคุณสามารถกำหนดเวลาของคุณ เป้าหมายของคุณได้แล้ว สิ่งที่คุณต้องทำก็มีเพียงลงมือตามกำหนดการนั้น แค่นี้เป้าหมายแห่งความสำเร็จของคุณก็ใกล้เข้ามาอีกก้าวแล้ว

เมื่อไหร่ก็ตามที่เรามีการตั้งเป้าหมายที่ชัดเจน และจริงจังกับการก้าวไปสู่เป้าหมาย เราจะมีแรงขับดันมีพลังมากมายที่จะทำอะไรได้ไม่ต้องกลัวที่จะต้องปรับเปลี่ยนเป้าหมาย ในขณะที่เวลาผ่านไปเราอาจมีความสนใจที่ต่างไป มีคุณค่าที่เรายึดถือเปลี่ยนไป และไม่ต้องกลัวที่จะเพิ่มเป้าหมายใหม่ๆ เข้ามา ในขณะที่เราก็บรรลุเป้าหมายเดิมที่เขียนไว้ไปด้วย

Nobody plan to fail but they fail because they don’t plan.

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

ปล.ถ้าชอบอย่าลืมแบ่งปันให้ผู้อื่นนะครับ ผมทำลิ้งไว้ให้แบ่งปันได้ง่ายๆแล้ว

สิ่งที่ผมสังเกตเห็นได้ค่อนข้างชัดเจน ในเรื่องของ ความสำเร็จ ที่แต่ละคนต้องการ ก็คือ

คนในยุคปัจจุบันนั้นต้องการประสบ ความสำเร็จ อย่างรวดเร็ว เมื่อต้องการทำอะไรแล้ว ก็อยากประสบ ความสำเร็จ ในชั่วข้ามคืนกันเลยทีเดียว

ผลก็คือ เรามักจะพบเจอกับหลายๆ คนที่ทำอะไรชั่วประเดี๋ยวประด๋าว แล้วก็เลิก เพราะคิดว่าลงมือทำไปแล้ว ไม่เห็นจะประสบ ความสำเร็จ ก็เลยเลิกดีกว่า

คนเราทุกคนต้องการความสำเร็จในชีวิต ซึ่งความสำเร็จของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ

เส้นทางที่จะไปสู่ความสำเร็จนั้น ไม่เคยมีเส้นทางง่ายๆ

บางคนอาจจะรู้สึกง่าย ก็เพราะเขาอาจจะมีความตั้งใจมาก และมุ่งมั่นมาก ก็เลยประสบ ความสำเร็จ ได้เร็ว บางคนอาจจะต้องใช้คำว่าโชคช่วยก็เป็นได้ แต่คิดว่าจะมีโชคช่วยกันสักกี่คนเชียว

สิ่งที่ผมประสบมากับตัวเองที่ได้ทำงานกับผู้คนมากมายหลายวงการก็คือ แต่ละคนอยากที่จะประสบความสำเร็จทุกคน บางคนบอกอยากมีรายได้หลัก 1,000,000 บางคนบอกอยากมีองค์กร 1,000 กว่าคน อยากมีเวลาว่าง อยากไปใช้ชีวิต อยากเที่ยว แต่พอถึงเวลาที่จะต้องลงมือทำงานจริงๆ ก็บอกว่าเบื่อ ทำไมไ่ด้ ขี้เกียจ ไม่ลงมือทำ

ทั้งๆที่แต่ละคนก็ยังมีเป้าหมายของตัวเองอยู่ ผมถามว่าวิธีการที่คนกลุ่มนี้ใช้ชีวิตนั้น จะนำพาชีวิตของตนเองไปสู่ ความสำเร็จ หรือไม่ คำตอบที่ชัดเจนโดยไม่ต้องคิดเลยก็คือ “ไม่มีทาง”

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามล้วนต้องมีจุดเริ่มต้น โดยเริ่มจากพื้นฐานที่สำคัญก่อน เพื่อใช้ฐานนี้ต่อยอดออกไป เปรียบเหมือนโครงสร้างตึกสูง ยิ่งต้องการสร้างให้สูงเท่าไร เราก็ยิ่งต้องมีการปูพื้นฐานที่แน่นและแกร่งมากขึ้นเท่านั้น เช่นกัน

ถ้าท่านอยากประสบความสำเร็จที่สูงเท่าไร ท่านก็ต้องยิ่งฝึกฝน และเรียนรู้พื้นฐานของสิ่งที่ท่านอยากเป็นให้ได้มากที่สุด เพื่อต่อยอด ความสำเร็จ ให้ได้สูงขึ้นเรื่อยๆ นั่นเอง

ตัวอย่างคนที่ประสบความสำเร็จที่เราเห็นอยู่ในทุกวันนี้ เขาไม่ได้ทำได้ในวันเดียวนะครับ แต่สิ่งที่เรามองก็คือ เราอยากประสบความสำเร็จแบบนั้นบ้าง โดยไม่มองกลับไปว่าคนที่ประสบความสำเร็จนั้นเขาเริ่มต้นมาอย่างไร

เขาประสบกับ ความล้มเหลว อย่างไร มีปัญหาอย่างไร กว่าจะถึงวันนี้ได้นั้นเขาต้องใช้ความมุ่งมั่นและอดทนอย่างสูงมาก ลองนึกถึงชื่อบุคคลเหล่านี้สิครับ เช่น

• Roger Federer, Rafael Nadal นักเทนนิสระดับโลก ฝึกฝนเล่นเทนนิสตั้งแต่ยังเด็ก แพ้มาไม่รู้กี่ครั้งกว่าจะได้มืออันดับโลก
• Steve Vai, Yngwie J. Malmsteen, Paul Gilbert นักกีตาร์ระดับโลก ฝึกฝนกีตาร์ทุกวันวันละ 12 ชั่วโมงแม้ในปัจจุบันก็ตาม
• คุณ ตัน โออิชิ ก่อนที่ท่านจะประสบความสำเร็จแบบนี้ท่านเองก็เคยมีหนี้มากกว่า 100 ล้านบาท
• Idol ของท่านเอง ลองศึกษาประวัติที่มาของความสำเร็จสิครับ ล้วนแต่ผ่านการเคี่ยวกรำอย่างหนักแทบทุกคน

ผมขอยกคำพูดของนักมวยระดับโลกที่ชื่อ โมฮัมหมัด อาลี ซึ่งเคยพูดไว้ดังนี้ครับ

“I hate every minute of training,

But I said “Don’t quit!!” Suffer now and live the rest of your life as a champion”

แปลเป็นไทยอีกทีว่า

“ผมเกลียดทุกนาทีที่จะต้องฝึกซ้อมอย่างหนัก แต่ผมก็บอกกับตัวเองว่า

“เลิกไม่ได้” สู้อดทนในความทรมานของการฝึกฝนเพื่อให้ชีวิตที่เหลืออยู่ของเราจะได้อยู่อย่างแชมป์”

ความสำเร็จ ที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้เกิดมาเพียงชั่วข้ามคืน แต่มันเกิดขึ้นเพราะผ่านอุปสรรค์มานานับประการ ขอเพียงแค่คุณตั้งใจ ตั้งเป้าไปให้ถึง ผมเชื่อว่า ทุกอย่างที่คุณต้องการจะกลายเป็นของคุณแน่นอนครับ

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

ปล. หากชอบอย่าลืมแบ่งปันให้เพื่อนๆใน facebook หรือ Twitter อ่านด้วยนะครับ ผมทำลิ้งให้กดง่ายๆไว้แล้วด้านล่าง

ซึ่งคุณรู้ไหมเหตุใดนักเทนนิส หรือนักกอล์ฟมืออาชีพ จึงมีรายได้จำนวนมหาศาล สาเหตุก็เพราะพวกเขามีผู้ชมคอยติดตามจำนวนมากนั่นเอง และถ้าเราลองมองถึงความแตกต่าง เราจะเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่า

ผู้ชมเป็นผู้ที่ต้องจ่ายค่าบัตร หรือค่าเข้าชมเพื่อได้ดูการแข่งขัน ในขณะที่ผู้เล่น ได้รับผลลัพธ์จากการแข่งขันที่พวกเขาเข้าร่วม และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่การเป็นผู้ชม ไม่สามารถทำให้คุณสำเร็จได้

จากตัวอย่างที่ผมได้ยกตัวอย่างไปก่อนหน้านี้ ถึงการเป็นผู้ชม และเป็นผู้เล่น ถึงตอนนี้ผมอยากจะอธิบายให้ชัดเจนยิ่งขึ้น เพื่อที่คุณจะสามารถเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการสื่อสารได้อย่างดี การเป็นผู้ชมนั้นก็คือการที่คุณ เลือกที่จะเป็นผู้ให้คำแนะนำ หรือเฝ้าดูการลงมือทำกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งทุกท่านเชื่อหรือไม่ว่า

การที่คุณทำ ธุรกิจเครือข่าย เราไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงการพบ กับกลุ่มคนที่เป็นผู้ชมกลุ่มนี้ได้ กลุ่มผู้ชมนี้ก็คือกลุ่มที่คอยย้ำเตือนคุณว่าคุณไม่สามารถทำได้หรอก ทุก ๆ คนทำได้ยกเว้นคุณทำไม่ได้ หรือคุณกำลังโดนหลอกแล้ว

ซึ่งกลุ่มคนเหล่านี้ ไม่เคยแม้แต่จะเปิดโอกาสในการรับฟังความจริงใน ธุรกิจเครือข่าย ของคุณ แต่ก็ยังทำการตัดสินด้วยความคิด และประสบการณ์ของพวกเขา ซึ่งอันที่จริงกลุ่มคนกลุ่มนี้ ก็เป็นเหมือนกับผู้ชมกีฬา ที่ถึงแม้ตะโกนให้คำแนะนำมากเพียงใด

นักกีฬาที่เป็นมืออาชีพ ก็ย่อมสามารถเพิกเฉย กับการกระทำของคนกลุ่มนี้ได้อย่างดี ในขณะที่ผู้เล่น คือกลุ่มคนที่ลงไปอยู่ในเกมส์อย่างแท้จริง เพื่อทำการทดสอบทักษะการแข้ไขปัญหา ของพวกเขา

การเป็นผู้เล่นนี้ถึงแม้บางครั้งคุณจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ถึงอย่างไรคุณก็ยังสามารถสร้างผลลัพธ์ให้เกิดขึ้นได้ ทีละเล็ก ทีละน้อย แตกต่างกันกับการเป็นผู้ชม ที่คุณไม่สามารถได้รับผลลัพธ์ใด ๆ เลย เพราะคุณทำแต่เพียงเฝ้าดู

ปัญหาหลักที่พบระหว่างการทำ ธุรกิจเครือข่าย ของหลาย ๆ คน นั่นก็คือการที่ไม่สามารถประสบ ความสำเร็จ นั้น มีสาเหตุมาจากการที่นักธุรกิจคนนั้น ไม่กล้าตัดสินใจลงมือทำ หรือไม่กล้ากลายเป็นผู้เล่น สิ่งที่พวกเขาทำก็คือ เข้าไปอยู่ในบริษัท ในฐานะผู้สังเกตุการณ์ พวกเขาสังเกตุถึงความเป็นไป

สังเกตุถึงการทำงานของบริษัท สังเกตุถึงผลลัพธ์ของผู้อื่น สังเกตุถึงระดับความเติบโตของบริษัท และก็สังเกตุ และสังเกตุทุก ๆ อย่าง และพวกเขาก็จะถามคำถามที่ว่า เหตุใดพวกเขาจึงไม่ได้รับผลลัพธ์ ตามที่สมควรได้ ทำไมจึงไม่สามารถสร้างรายได้หลักหมื่น หลักแสนได้ ภายในระยะเวลาอันสั้น เหมือนกับที่ผู้อื่นทำสำเร็จ

เหตุผลนั้นก็เพราะอย่างเดียว เพราะพวกเขาเหล่านั้นเป็นแต่เพียงผู้ชม ใน ธุรกิจเครือข่าย นั้น ๆ นั่นเอง และขอผมบอกความจริงตรงนี้ได้เลยว่า ถ้าคุณยังทำตัวเป็นผู้ชมอยู่ คุณจะไม่มีทางได้รับผลลัพธ์ใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นเงิน หรือเรื่องอื่น ๆ แต่คุณจะต้องจ่ายเงิน ในการเป็นผู้ชมใน ธุรกิจเครือข่าย นี้ เหมือนกับการจ่ายเงินเข้าชมกีฬา หรือคอนเสริ์ตนั่นเอง

ในการเป็นผู้เล่น คุณจะได้ต่อสู้กับปัญหา และอุปสรรค และจำเป็นต้องแลกมาซึ่งหยาดเหงื่อ และแรงกาย เพราะคุณจำเป็นต้องลงไปอยู่ในเหตุการณ์จริง แต่สิ่งที่แตกต่างก็คือ คุณจะไม่มีทางที่จะมีความคิดเห็นแปลก ๆ เช่น ทำไม่ได้หรอก คนอื่นทำได้ยกเว้นเรา แต่คุณจะลงมือทำ และทำให้ดีที่สุด และเมื่อคุณลงมือทำ ความคิดต่าง ๆ จะจางหายไป คงเหลือไว้แต่ผลลัพธ์จากการลงมือทำเท่านั้น และขอให้เชื่อเถอะครับว่า ถึงอย่างไร ผู้เล่น ก็ได้รับผลลัพธ์มากกว่า การเป็นผู้ชมอย่างแน่นอน

ด้วยความจริงใจ

ดนัยวัฒน์ วงศ์ไกรเวท

บทความดีๆแบบนี้ต้องกดแบ่ง